Tasavvufda kuvvetli bir cezbeye düçâr olan,evliyâlar
arasında seçkin yeri olan Hallâc Mansûr(k.s.) Hazretleri,Hicretin 331.senende
Irak’ın Fâris-i Beydâ şehrinde doğmuşlardır.Adı Hüseyin,Künyesi Ebû
Muğis’tir.Babası Mansûr isminde takvâ sâhibi bir kimse idi.
İlk tahsilini yaptıktan sonra,içinde kor gibi yanan bir ateş
onu yerinde durdurmuyordu.İlk zamanlar pamuk satan Hallâc Mansûr Bağdâd’a
gelerek asrının ulu şeyhlerinden Ahmed Nûrî,Amr bin Osman Mekkî ve Fûtî(k.s.)
gibi zâtların sohbetlerine devâm etmiştir.Hepsinden ayrı ayrı feyz almış,irşâd
olmuştur.
Bu zâtın hâli şaşılacak bir durum arzetmektedir.Kendi görüş
ve inanışına göre bir yol tutmuştu.Öyle idi ki,kendisinde zuhûr eden cezbenin
ateşinden kıvranıyor,ama hâlini hiçbir kimseye açıklamıyordu.Hatta öyle hâle
geldi ki,bâzı Şeyhlerin onu meclislerinden kovdukları görüldü.Ve dediler
ki:Hallâc Mansûr ,Tasavvufda geri kaldı.Hazret-i Şeyh,şiddetli
mücâdelelder,çetin ve tahammülü zor riyâzetler ve görülmemiş kerâmetler
sâhibi,himmetli bir velî idi.İbâresi güç kelimeler,birbirine karışık
hakîkat,sırr-ı esrâr ve mânâ âlemine dâir çekinmeden ifşâda
bulunuyoar,görenleri ve işitenleri hayrette bırakıyordu.Bu hâlleri yakînen
gören büyük velîlerden İbn Atâ,Abdullah Hafîf,Şiblî,Ebû’l Kasım,Nasrabâdî ve sonradan
gelen şeyhlerin hemen hepsi onu kabul ettiler.Ve yine Şeyh Ebû Saîd,Ebû’l
Hayr,Şeyh Ebû’l Kasım Cürcânî,Şeyh Ebû Ali Fârmedî ve İmâm Yusuf
Hemedânî(k.s.)hazerâtı,onun hzl ve makâmını anlamışlardır.Bâzı Şeyhler ise ne
deoğru nede yanlış demeden çekindiler.Zâhir âlimleri ise küfrüne fetvâ
verdiler.
Asrın ünlü velîlerinden Abdullah Hafîf (k.s.) Hazretleri
dediler ki:<<Hüseyin Mansûr büyük âlimdir.>>Şeyh Şibî(k.s.)
Hazretleri ise şöyle buyurdular:<<Ben ve Hallâc Mansûr aynı şeyiz.Ammâ
bana deli dediler,ben kurtuldum.Onun aklı ise kendisini helâk etti.>>Bu
zâtın doğruluğuna şâhid olarak bu iki velî zannımca kifâyet eder.
Rivâyet olunur ki,Gavs-u Geylânî Seyyid Abdulkâdir(k.s.)
Hazretleri,bir sohbet esnâsında Hallâcı Mansûr’dan bahsediyordu.Hazret-i Pîr
mübârek parmağını kaldırarak:<<Eğer ben Hallâc Mansûr’a yetişmiş
olsaydım,onun düştüğü berzâh âleminden tutar çıkarırdım.>>diye
buyurmuşlardır.
Asılacağı sabah,öldürmek için götürmeye geldiler.Ellerini
zincirle beline bağladılar.Ellerine bağlanmış olan zincir ona padişâh madolyonu
gibi geldi.Durmadan gülüyor hâline seviniyordu.Bu sırada şöyle konuştuğu
duyuldu:Bir olan Cenâb-ı Hakk’ın tek olduğunu bilmek,onun birliği için
kâfidir,diyerek şu âyet-i Kur’aniye’yi okudular.<<Ona inanmayanlar
gelmesi için acele ederler.Ama ona inananlar onun gelmesinden korkarlar ve
bilirler ki,O şüphesiz haktır.(Şûrâ.18)>>Bundan sonra bir daha
konuşmadılar.Hicretin 309.senesi Zilkade ayının 28.Salı günü Bağdâd’da Talk
kapısı önünde idâm edilmişlerdir.
Yâ Rabbenâ yessir lî’l münâcât ve’l müşahedât.
Allahu Teâla hazretleri Ondan râzı olsun.âmin.
En doğrusunu Cenâb-ı Hakk bilir.
KAYNAK: ŞEYH KEMAL AKDENİZ-TASAVVUF VE MARİFETULLAH
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder